Kalendarium życia Kardynała Stefana Wyszyńskiego

Urodził się w miejscowości Zuzela nad Bugiem, na pograniczu Podlasia i Mazowsza, jako drugie dziecko w wielodzietnej rodzinie Stanisława i Julianny Wyszyńskich.

Stracił matkę, która zmarła w wieku 33 lat po urodzeniu kolejnego dziecka.

Matka moja umierała prawie miesiąc. My, dzieci, siedząc w szkole, z lękiem nadsłuchiwaliśmy, czy nie biją dzwony kościelne. Dla nas byłby to znak, że matka już nie żyje.

Uczęszczał do gimnazjum im. Wojciecha Górskiego w Warszawie.

Do szkoły byłem przyjęty przez Marię Górską na jesieni 1912 roku. Odcięty przez wschodni front wojny 1915 r. nie zdołałem już wrócić do szkoły… Moją szkołą zawsze jednak pozostaje we wspomnieniach szkoła Wojciecha Górskiego w Warszawie. Jest to znamienna instytucja dla młodego ucznia, który może żyć w niezgodzie z nią jako uczeń, ale jako dorosły człowiek pamięta tylko same miłe rzeczy i sprawy.

Uczył się w gimnazjum męskim im. Piotra Skargi w Łomży.

Uczęszczał do liceum Piusa X we Włocławku.

Po zdaniu matury wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku. W czasie pobytu w seminarium dwa nabożeństwa wzajemnie się uzupełniały: do Serca Pana Jezusa i do Matki Bożej Jasnogórskiej, której obraz znajdował się w bocznym ołtarzu. Wszystkie święta Matki Bożej obchodził z wielkim podniesieniem ducha.

Otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa Wojciecha Owczarka w kaplicy Matki Bożej w bazylice katedralnej we Włocławku.

Moi koledzy otrzymali święcenia 29 czerwca, a ja w tym dniu poszedłem do szpitala. Była to jednak szczęśliwa okoliczność, gdyż dzięki temu mogłem otrzymać święcenia w kaplicy Matki Bożej.

Został mianowany przez kardynała Augusta Hlonda członkiem Rady Społecznej przy Prymasie Polski.

Imiennie poszukiwany przez Gestapo, na polecenie biskupa Michała Kozala, opuścił Włocławek.

Był kapelanem szpitala powstańczego w Laskach, a także kapelanem Armii Krajowej okręgu wojskowego Żoliborz, znanym pod pseudonimem „Radwan III”.

Został mianowany przez papieża Piusa XII biskupem lubelskim.

Po raz pierwszy uczestniczył w obradach Episkopatu Polski na Jasnej Górze jako najmłodszy wiekiem i sakrą biskup.

Papież Pius XII mianował biskupa lubelskiego arcybiskupem gnieźnieńskim i warszawskim oraz Prymasem Polski.

Wobec braku konstytucyjnych gwarancji podpisał porozumienie z rządem komunistycznym. Była to jedyna deklaracja prawna określająca sytuację Kościoła w Polsce. Władze nie zamierzały jednak dotrzymywać zobowiązań. Prymas z roztropnością i odwagą bronił praw wierzącego narodu.

W imieniu Episkopatu skierował do władz państwowych memoriał, w którym wyraźnie wskazał, że wobec krzywd doznawanych przez Kościół dalsze ustępstwa nie są możliwe.

Non possumus… Rzeczy Bożych na ołtarzach cesarza składać nie wolno.

Nocą został aresztowany przez władze państwowe i wywieziony z Warszawy.

Był więziony w Rywałdzie koło Grudziądza.

Był więziony w Stoczku koło Lidzbarka Warmińskiego.

Był więziony w Prudniku Śląskim.

Był więziony w Komańczy.

Uwięziony w Komańczy, w łączności z pielgrzymami zebranymi na Jasnej Górze, złożył Jasnogórskie Śluby Narodu Polskiego.

Wrócił do Warszawy wśród wielkiej radości całego Kościoła w Polsce.

Zainaugurował Wielką Nowennę, dziewięcioletni czas przygotowania narodu polskiego do obchodów Milenium Chrześcijaństwa.

Brał czynny udział w przygotowaniu Soboru Watykańskiego II oraz w obradach wszystkich czterech sesji.

W czasie obchodów Tysiąclecia Chrztu Polski Prymas wraz z całym Episkopatem, wobec wiernych zebranych u stóp Jasnej Góry, dokonał Aktu całkowitego oddania Polski Matce Chrystusowej za wolność Kościoła w Ojczyźnie i na świecie.

Wobec narastających konfliktów społecznych zdecydowanie występował w obronie podstawowych praw człowieka i narodu.

Ogłosił program przygotowań narodu do jubileuszu 600-lecia Jasnej Góry.

Sześć lat wdzięczności za sześć wieków obecności.

Brał udział w konklawe, które wybrało kardynała Karola Wojtyłę na papieża. Nowy papież przyjął imię Jana Pawła II.

Przyjął Ojca Świętego Jana Pawła II w Polsce podczas jego pierwszej pielgrzymki do Ojczyzny.

Rozpoczęła się jego śmiertelna choroba.

Doszło do zamachu na Ojca Świętego Jana Pawła II.

Proszę was, aby te heroiczne modlitwy, które zanosiliście w mojej intencji, skierowali wraz ze mną ku Matce Chrystusowej o zdrowie i siły dla Ojca Świętego.

W swojej rezydencji przy ulicy Miodowej w Warszawie przyjął w uroczystej formie sakrament chorych.

Przyjdą nowe czasy, wymagają one nowych świateł, nowych mocy, Bóg je da w swoim czasie… Wszystko zawierzyłem Matce Najświętszej i wiem, że nie będzie słabszą w Polsce, choćby się ludzie zmienili… Jestem całkowicie uległy woli Ojca. Was przepraszam za nieudolność mej służby. Moja droga była zawsze drogą Wielkiego Piątku na przestrzeni trzydziestu pięciu lat służby w biskupstwie. Jestem za nią Bogu bardzo wdzięczny.

W uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego, o godzinie 4.40, zmarł Stefan Kardynał Wyszyński, Prymas Polski.