Historia szkoły

Z tego roku pochodzi najstarsza znana wzmianka o szkole w Opatowie. Początki miejscowej edukacji sięgają więc końca XVII wieku.

Wzniesiono pierwszy budynek przeznaczony dla szkoły. Stał się on podstawą później rozbudowywanej placówki.

Powstał drugi budynek z dwiema salami lekcyjnymi. Z czasem oba obiekty połączono i zmodernizowano, tworząc wspólną przestrzeń szkolną.

16 sierpnia 1933 roku kierownikiem szkoły został Stanisław Stasiak. Prowadził kronikę aż do wybuchu wojny; dokument został później zniszczony. W latach międzywojennych odnowiono sale, rozwijano wyposażenie i pomoce naukowe. Biblioteka uczniowska liczyła około 1200 tomów, a biblioteka dla dorosłych 423 tomy.

• Stanowisko kierownika: Stanisław Stasiak
• Nauczyciele: Ludwika Stasikowa, Marian Bzdęga, Franciszka Bzdęgowa i Sabina Kniasiakowska
• Nauczyciele: Edmund Pielin, Czesław Pietz, Ignacy Dwornik i Anna Łabanowska

10 listopada 1939 roku Stanisław Stasiak został aresztowany przez niemiecką żandarmerię i osadzony w więzieniu w Kępnie. Marian Bzdęga i Edmund Pielin trafili do niewoli. Budynek szkoły zajęły niemieckie władze gminne, a dwie sale przeznaczono na szkołę niemiecką. Polskie dzieci nie miały dostępu do regularnej nauki; część rodziców uczyła je w domach.

Po wyzwoleniu Opatowa rozpoczęto przygotowania do ponownego otwarcia szkoły. Budynek był pusty i pozbawiony ławek, stołów oraz podstawowego wyposażenia. Organizacji nauki podjął się profesor Henryk Falkowski.

Wznowiono lekcje. Henryk Falkowski, nauczycielka Posłuszna i Helena Turowska prowadzili trzy grupy, do których uczęszczało łącznie 190 dzieci. W marcu do Opatowa powrócił Stanisław Stasiak.

Uruchomiono szkołę dla dorosłych. Naukę podjęło 135 osób z terenu całej gminy Opatów, uzupełniając wykształcenie przerwane przez okupację.

Kierownictwo szkoły objął Ignacy Dwornik. Placówka stopniowo odbudowywała wyposażenie i porządkowała pracę po trudnych latach wojny.

Dyrektorem szkoły był Antoni Balcerek. Dawny ogród przekształcono w boisko, mieszkania nauczycielskie na parterze przeznaczono na pokój nauczycielski, bibliotekę i salę lekcyjną, a piwnice zaadaptowano na kuchnię oraz jadalnię. W roku szkolnym 1984/1985 także pomieszczenia na piętrze przebudowano na sale lekcyjne.

Powołano Społeczny Komitet Rozbudowy Szkoły, któremu przewodniczył Bogdan Wróbel. Zaangażowanie mieszkańców i rodziców miało kluczowe znaczenie dla dalszego rozwoju placówki.

Dyrektorem został Walerian Haziak. Wspólnie z Komitetem gromadzono materiały i prowadzono rozbudowę. Mimo opóźnień wynikających z braku pełnej dokumentacji do końca 1987 roku wykonano poziom zerowy, a latem 1988 roku przykryto piwnice i rozpoczęto wznoszenie ścian parteru.

Dyrektorem szkoły była Krystyna Macioszczyk. 2 listopada 1988 roku Janina Stodolska została uhonorowana Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W kolejnych latach kontynuowano prace: starą część podniesiono o piętro i zadaszono, a w nowym skrzydle montowano okna i drzwi oraz prowadzono prace wykończeniowe.

Do programu nauczania powróciła religia. Od 1 listopada, podczas urlopu zdrowotnego Krystyny Macioszczyk, obowiązki dyrektora pełnił Andrzej Jóźwik.

Szkoła Podstawowa i Publiczne Przedszkole Samorządowe zostały połączone w Zespół Szkół w Opatowie. Obie placówki zachowały własną tożsamość, a jednocześnie zaczęły działać w ramach jednej organizacji.

Dzięki wsparciu rodziców, mieszkańców Opatowa i Szalonki, samorządu oraz sponsorów przeprowadzono gruntowną modernizację. Powstały i unowocześniły się sale lekcyjne, pracownia komputerowa, biblioteka, kuchnia z jadalnią oraz świetlica na poddaszu. Szkoła była stopniowo wyposażana w projektory, tablice interaktywne i nowoczesne pomoce dydaktyczne.

Szkoła otrzymała imię Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Jego nauczanie i wartości stały się ważnym punktem odniesienia dla pracy wychowawczej placówki.

Szkoła łączy szacunek dla swojej historii z codziennym rozwojem. Kolejne pokolenia uczniów korzystają z doświadczenia nauczycieli, nowoczesnych narzędzi i przestrzeni tworzonych dzięki współpracy całej lokalnej społeczności.